ترانه ی ساده وغمناک کشورم
شعر
«ترانه ی ساده وغمناک کشورم»
امید شمس
پیشکش به سروناز به حکم بدرقهی راه
تمام هیبت غم را بروی دست گرفته کشورم از بام جهان می پرد
پایین
نگار من از پشت یک سیاه چاله ی بی شکل تندیس های خوشبختی و ایمان
محموله های سوگند پاک و عشق عشق عزیز را
دلگرم می کند
نگار من به دندان شهوت خاموش آماده ی دریدن مرگ است
از هر نهیب تنش سالها و جویبارها
اسبها و رنگها،
موج ها و موج ها و
زخم ها و موج ها
و زخم زخم زخم ها نگارمن از پشت آن سیاه چاله ی ایمان
رحمی است در سیاه در سرمه ای رحمی است در لرزش خفیف غزال رحمی است در نهایت وحشت
پیکر بی جان کشور من را بروی دست گرفته اینک نگار من از بام جهان
از لخته های آدم و ماشین و موش توی ولی عصر
از بوی بنگ و علف توی خوابگاه و خیابان
از حرفهای تراکتوروار رمه های روشنفکر
از برج های اخیر نیاوران و ونک
از امنیت
مرگبار اخلاقی
از مناسبت های 365 گانه از روزنامه های
کثیرالانتحار
از ارتفاعات کارگرشمالی ازعرش کبریای الاهیه
از رویای دسته جمعی توالت های میدان راه آهن از حوالی کافه شوکا
از بین بنزهای مراقب
از لای زاغ های مهاجم
از بین تکه های فریدون فرخزاد
و از چهره های غول پیکر شهدای بزرگراه و پل و تونل
و از عاشقان نئشه ی باب دیلن از عارفان تشنه ی ژیل دلوز
و از بوسه های کنار سد کرج
و از تاکسی های فیلسوف خط بهارستان
و از خاطرات شیرین گوشت و مرغ و برنج اندر زمان شاه
و از لذت کثیف سیلی محکم در گوش آدم عاشق
و از دوره های قسطی پاراگلایدر تو حسن آباد
و از ساقیان منصف اطراف هتل پل
و از خانه های صلح و شراب و صورت زیبا
و از قدرت عجیب عرق های اصفهان
و از بوی خوب ظهر دماوند
اینک نگار من
با روی باز باز با چهره ی ملایم زیبا
می پرد پایین
می پرد
گاهی عجیب شک می کنم که چیزی هست
گاهی عجیب می خواهم اما نیست چیزی نیست
دیگر به جز هرم داغ و تند یک خاطره زیر پلک
جز یادواره ی اندام یاراز پشت قیر سیاه
جز شخص شخیص قاضی مطلق
هیچ نیست
شهرهای من با کوله های سبک با سوزن های توی دست شبانه از مرزها می گذرند شهرهای من
تمام زن-زاغ های غمگین کشورم زیر آفتاب مرداد ماه خود را درسواحل زیبای روضه ی رضوان خیال میکنند با بوسه های مجاز با خنده های مجاز با پستانهای مجاز با چشمهای مجاز
و رستگاری رستگاری مجاز ازآفتاب مرداد ماه
هر بار که از کنار من می گذرد باد می گذرد پرنده می گذرد مرگ
تکه ای از سرزمین مرا به نیش میکشد
چشمی که ازقلم انداخته سنگ
دستی که منتفی کرده تبر
قلبی که ما 70میلیون لوازم تزئینی مثل نفرت انباشته توش می لولیم
انبوه خسته و خاموش لکه های سیاه
سرودهای سرد و مرده ی صبحگاهی
قصه های گمنامی و تنهایی ، لبخند و خودکشی
تمام
تمام هیبت غم را
به روی دست گرفته کشورم خودش را برای خودش میکشد
روی خطوط چهره ی لرزانش
یک ماهی قرمز سریع می گذرد
از گونه ها ی عظیمش مثل فیلمهای عجیب ما همه آویزان شده ایم
می گوییم آخ!
بیچاره سرزمین من!
و فاتحه می خوانیم.
